سرعت اینترنت ایران به‌طور ملموسی کاهش یافته و حتی در مواقعی که «وصل» است، پایداری، سرعت واقعی و کیفیت استفاده مثل قبل نیست — بخشی از این وضعیت ناشی از محدودیت‌های عمدی و کنترل‌شده است، نه فقط از مشکل فنی.

 پاسخ تکمیلی

تحلیل داده‌های Cloudflare Radar و نت‌بلاکس نشان داده است که در طول قطع سراسری، ترافیک اینترنت تقریباً به صفر رسیده و حتی بعد از بازگشت تدریجی، اتصال به اینترنت جهانی بسیار محدود و کند باقی مانده است — این وضعیت باعث شده مسیرهای ارتباطی طولانی‌تر و زمان پاسخ‌دهی (latency) بالاتر باشد.

بخشی از کاهش سرعت و کیفیت به سیاست‌های فیلترینگ و «لیست سفید» (whitelist) بازمی‌گردد؛ یعنی فقط برخی سرویس‌ها و پروتکل‌ها با سرعت پایین اجازه عبور دارند و بقیه ترافیک عمداً محدود می‌شود.

گزارش‌ها و تحلیل‌ها می‌گویند استفاده از ابزارهای مقابله با سانسور (مثل VPN) افزایش چشمگیر داشته و همین ازدحام در مسیرهای محدودی که باز هستند باعث کندی بیشتر اینترنت می‌شود.

اشتباه رایج

اشتباه رایج این است که کاهش سرعت را فقط «مشکل زیرساخت» بدانیم؛ واقعیت این است که کنترل‌های دولتی روی مسیرهای شبکه و محدودسازی عمدی ترافیک اینترنت جهانی نقش بسیار بزرگی در کندی تجربه کاربری دارد.